((تقديم به تمام هست و نيستم مادر عزيزم))

به پاکزادی آتش*، به بی‌کرانگی آب*

به جاودانگی خاک*، چو باد* عاشق و بی‌تاب

به راست قامتی سرو، تمام و هستی جاوید

به پاکدامنی نور، به مهرورزی خورشید

به جنگهای زمانه، همیشه بی‌کس و تنها

بدون همره و یاور، همیشه عاشق و شیدا

نگین سبز وجودت فروزشی به دو عالم

از آن ازل که تو گشتی دلیل بودن آدم

تمام هستی دنیا به روی مهر تو چرخد

بهشت قابل آن نیست که خاک پای تو گردد

پناه خستگی و درد، بلا کش دو جهانی

بدون چشم داشتی، ز عشق آسْمانی

طنین و مهر صدایت که رشک نغمة داوود

همیشه مرهم زخم است، نشان وعدة معهود

خوراند آب حیاتم خدا زعشق تو مادر

به ذره ذرة جانی، همیشه در دل و بر سر

نشد که شعر حقیرم چنان شود که سزاید

به بارگاه سلیمان ز مورچه چه برآید

که هر چه باشدم از تو و هر چه شایدم از تو

و هر چه بوده و هستم و هر چه آیدم از تو

 ---------------------------------------

*عناصر چهارگانه خلقت که نيکويی هر کدام در ((مادر)) جمع شده و زيبا ترين ترانه خلقت را آفريده و عشقی آسمانی را در وجودش به ودیعه نهاده، عشقی حقیقی و جاودانی.