تبليغاتX
پنجره
 اسیر است در این دام، به این کولی ِ بدنام...

تنهايى ابدى من قسمت زنى است
که بختش از سیاهی ِ زندگیم
از بی کسی بی کسی هایم
از شکاف های ژرف سنگ قبرم
از درماندگی آه ِ بی امیدم
تیره تر است
و روحش
از آواز چکاوک های عاشق
سپید تر...

|+| نوشته شده توسط آرش در دوشنبه سی ام دی 1387 و ساعت 11:39